Koken met Frank

De smaakcombinatie van appel met lavendel is minder bekend dan de afgelopen week besproken aardbei-basilicum, echter kan deze (misschien iets minder opmerkelijke) combinatie zeer lekkere dingen teweeg brengen.
Ik heb ooit eens over deze combinatie gelezen en na het samenstellen van mijn italiaanse-kruiden-plantjes kwam het idee voor een appel-lavendel gebakje weer opzetten.

Italiaanse kruiden

Simpel google-zoekwerk levert niet veel recepten op, maar wel parfums waarin beiden zijn verwerkt, het geeft dus een koppeling tussen beiden aan. Via Khymos kwam ik weer tot de plek waar ik het eens gelezen heb. Hier staat overigens een maandelijkse blog-contest met de combinatie appel-thijm; lijkt me het proberen waard.

Ik heb helaas geen foto’s van de gebakjes die ik heb gemaakt, maar een cupcake kan iedereen zich waarschijnlijk wel voorstellen; hierin her en der een groen stukje en voila, daar is de visual van de appel-lavendel cakejes die gemaakt zijn.

Ingrediënten:
100 gram zelfrijzend bakmeel
100 gram witte basterd suiker
100 gram gesmolten boter
3 medium eieren
1 flinke jonagold appel, grof geraspt
3 takjes lavendel (foto ter illustratie van hoeveelheid(maar dan net iets meer))
1 takje rozemarijn (foto ter illustratie van hoeveelheid)
2 strookjes citroenschil (foto ter illustratie van hoeveelheid)
snufje zout

Klop de eieren luchtig met de suiker en mix hierna de gesmolten boter erdoor. Vervolgens zeef je de meel met het zout door het mengsel.
Hak nu de kruiden met de citroenschil fijn en schep deze samen met de appel door het beslag.
Vul de cake-cupjes voor 2/3e met beslag en bak de cakejes 45 minuten in een oven van 150 graden.

De combinatie van de appel met lavendel komt langzaam maar doeltreffend naar voren en wordt door het frisse van de citroen geaccentueerd. Het vleugje rozemarijn zorgt voor een aangename combinatie van lavendel en rozemarijn geuren.

Op zomaar een marktje in New Castla stond deze trolley met een varken in stukken erop.

Ingredienten:
50 ml vodka
10 ml aardbeienlikeur
paar druppels vanillelikeur
1/4 citroen in partjes
3 mooie aardbeien
crushed ijs

De aardbeien samen met de citroen muddlen (fijnstampen) in een laag en stevig glas.
Het glas vullen met gecrushed ijs en hierover de vodka en aardbeienlikeur schenken. Hierna even omroeren met een (bar)lepel en afmaken met een paar druppels vanille.

Ik heb deze cocktail (ongeveer in deze samenstelling) gemaakt bij de Bols Bartending Academy, waar hij me minstens zo goed smaakte als deze keer. (Aah gevonden: link)

Als je overigens kijkt naar de Foodpairing van aardbeien, dan blijkt dat de vanille er goed mee matched.

Mijn vorige bericht besloot ik met aardbeien die ik te drogen had liggen in de oven.

Helaas is daar niet uitgekomen wat ik hoopte; te lage temperatuur, niet lang genoeg, verkeerde aardbeien, wat zal het zijn? In ieder geval waren de aardbeien niet lekken en slapjes toen ze uit de oven kwamen.

Dit weerhield me er niet van om de combinatie met brie verder uit te werken tot iets wat op tafel kon. Zo gezegd, niet direct zo gedaan… Na tijdens een niet erg inspirerend college over ‘Quality and Reliability Management’ drie kaas-smaak combinaties te voorschijn te hebben getoverd kom ik tot het volgende ‘kaasplateau nieuwe stijl’:

- Brie belegd met aardbei-basilicum-jan
- Mozerella in zoethout gerold
- Hollandse kaas met port

Voor de aardbei-basilicum heb ik een aantal flinke aardbeien met wat suiker en een handje basilicum aan de kook gebracht en even in laten koken, hierna agar toegevoegd (kan ook gelatine zijn) en na door de zeef te hebben gewreven het af laten koelen.
De zoethoutsmaak heb ik gemaakt door sterke zoethoutthee te zetten, hier een lepeltje honing door geroerd en dit met agar laten opstijven.
Bij de port geld het zelfde devies, alleen hierbij niet hoger verwarmd dan 60 graden om te voorkomen dat de alcohol verdampt.

De eerste twee zijn zeer goed in de smaak gevallen bij de gasten, de laatste kaas werd een beetje onder gesneeuwd door de port.

De aardbeien waren nog niet op en hebben hierna nog een heerlijke cocktail opgeleverd, dit maal zonder basilicum; hier zal ik later over uitwijden.

Gisteren raakte ik bij het lezen van een blog op Kokend Water geinspireerd om iets met aardbeien en basilicum te doen. Silvo heeft een aanzetje gegeven met hun Aardbei-Peper Topper, waarin basilicum is verwerkt.

Een simpelere proef op de som nemen dan een aardbei halveren, er een snufje peper op doen en hierover wat gehakte basilicum, kon het niet worden.

Zo gezegd zo gedaan…

Een bijzondere combinatie; de peper zorgt ervoor dat het friszure van de aardbei nog meer tot zijn recht komt en hier sluit de verse basilicum erg goed bij aan.

Google biedt natuurlijk snel uitkomst als je je afvraagt of dit een bekendere combinatie is, of een brainwave van Silvo. Niet geheel onverwacht blijken de zoekresultaten er niet om te liegen; ‘aardbei basilicum’ levert al meer dan 90.000 hits op en de engelse variant een flinke 435.000.
De eerder geblogde Foodpairings levert echter geen uitsluitsel, zowel in het basilicum als in het aardbei profiel komt geen overeenkomst voor tussen deze twee. Verder speurwerk naar de chemische samenstelling van beide producten levert niet meer op dan de samenstelling van basilicum.
Ik heb het er maar bij gelaten en voor waar aangenomen dat het gewoon een goede combinatie is.

Op dit moment heb ik enkele aardbeien in de oven liggen te drogen om morgen mijn gasten voor te zetten in combinatie met lauwwarme brie en basicilum; hierover uiteraard meer…

Het zoeken van een cocktail recept is niet zo moeilijk, Bols, Kuyper en Webtender zijn een kleine greep uit het internet-scala aan websites met recepten en mijn boekenplank herbergt ook de nodige cocktail-boeken. Toch krijg ik het telkens weer voor elkaar zo eigenwijs te zijn dat ik de smaken bij elkaar zoek waar ik op dat moment zin in heb.
Zo ook gisterenavond; ananassap in huis, daarbij wilde ik watermeloenlikeur. Wodka als alcohol-vertrekker zorgt voor de sterkte. Er mist alleen nog iets van tegenstand tegen al het zoete wat er op dat moment in gaat; vanille kan hier wat tegenop boksen, maar niet in de vorm van de zoete vanillelikeur van Bols. Via de gedachte van gin kom ik uit bij Zeer Oude Genever van Bols, een jenever met een lichte graan-smaak die het geheel iets zwaarder zal maken.
Uiteindelijk is dit het recept geworden:

100 ml ananassap
30 ml vodka
15 ml watermeloen likeur
10 ml zeer oude genever
snufje vanillesuiker

Alle ingredienten shaken met ijs en uitschenken in longdrink glas met randje vanillesuiker. (In de zomer zeker serveren met gecrushed ijs.)

Helaas heb ik geen foto van de cocktail, lekker was hij zeker!

Rucola of raketsla (Eruca sativa) is een eenjarige plant die behoort tot de Kruisbloemenfamilie (Cruciferae oftewel Brassicaceae). De plant komt van nature voor op het Noordelijk halfrond en in Zuid-Amerika. Rond 1980 is rucola ook in Noord-Europa in de belangstelling gekomen. In 1981 is rucola door de firma Tubbergen in Nederland geïntroduceerd. In het Middellandse Zeegebied wordt rucola al sinds de Middeleeuwen geteeld.
© Wikipedia – Rucola

Mijn bezoekjes aan de IKEA zijn altijd slechter voor mijn portemonee dan ik vooraf hoop. Zo ook bij mijn laatste bezoek, afgelopen woensdag om precies te zijn. Samen met een collega ging ik om een berg glazen te halen voor een Braziliaanse avond met bijpassende mojito’s. Mijn interesse werd op de plantenafdeling echter getrokken door kruiden-bakjes. Kweek je eigen kruiden met IKEA, ik waardeer de poging van ze om de Nederlander aan verse kruiden te krijgen. Zelf had ik net in die week peterselie en basilicum op kweek gezet, maar dit weerhield me er niet van om die ook nog mee te nemen. Helaas bleef het bij drie soorten, wat dus als extra aanvulling maakt dat ik nu rocula aan het opkweken ben.

(Bakje, grond en zaadjes; kind kan de was doen)

Geen schroefjes, boutjes en missende plugjes, maar een simpel bakje met nog simpelere gebruiksaanwijzing; blokje in bakje doen, water erbij, zaadjes erop en wachten…

De rucola heeft er zin in! Na 4 dagen beginnen de eerste blaadjes boven het potje uit te komen en zo komt IKEA haar belofte van ‘na twee weken te oogsten’ wellicht nog wel na.

Meer dan een maand is het stil geweest voor mij op blog-gebied. Nauwelijks blogs gelezen, nauwelijks aanwezig geweest in regelmatig bezochte fora, weinig kook-foto’s gemaakt, maar wèl heerlijke gerechten gemaakt, een flinke bloembak geklust om groentes te kweken, verschillende kruiden in opkweek gezet en tomatenplantjes intussen al verspeend…
Ergens in de afgelopen maand is bij mij een moment van bezinning geweest waarin ik me afvroeg of een blog vullen met enkel recepten wel hetgene is waar ik me mee bezig wil houden. Een naam ‘koken met frank’ zal in dat opzicht geen verkeerde verwachtingen scheppen. Toch wil ik op dat gebied meer de diepte in gaan; bijzondere smaakcombinaties, zelfgekweekte groentes, kruiden uit eigen ‘tuin’, speciale gerechten, product-vergelijkingen en nog meer diepgang uit de keuken en alles wat er mee te maken heeft. Vanaf nu dus minder ‘gewone’ recepten (zal zeker nog blijven) maar meer blog’s met dingen die met eten te máken hebben.

Om jullie het een en ander toch niet te onthouden, een mini-collage van de foto’s die ik de afgelopen tijd genomen heb van eten en dingen er omheen.

Kort voordat ik mijn ouders te eten kreeg, wist iemand me een ongezouten beschrijving te geven van tofu; “Van die rubberachtige smakeloze rommel voor vegetariërs!”.

Nu ben ik zelf ongeveer 2 meter lang geworden met behoorlijk wat tofu in mijn jeugd waarin mijn ouders stug hebben volgehouden dat je met vegetatisch eten ook groot kon worden. Dat dat heeft gewerkt kan ik zeker niet ontkennen en een motivatie die niet gegrond is op ‘zielige dieren’ vind ik al een stuk betere grondslag voor vegetariteit dan al dat andere vega/veganistisch/etc gemeuk.

De laatste tijd ben ik helemaal into “dat kan ik zelf véél beter voor véél minder”. Dat dacht ik ook toen ik de tofu bij de blauwe supermarkt zag liggen; 1,59 voor 375 gram naturel, of 1,99 voor 200 gram pittig gekruid. Voorgekruid is makkelijk, maar nèt niet wat ik wil hebben, ik wilde enigsins mediteriaans hebben. Naturel inslaan dus.

Eerst zo goed mogelijk de vorm van de voorgekruide stukjes immiteren.

Een flinke scheut olijfolie, ½theelepel knoflookpoeder, ½theelepel paprikapoeder, ½theelepel basilicum, ½theelepel oregano, ¼theelepel tijm, ¼theelepel rozemarijn, maken het geheel na goed mengen er zo uit zien.

Het geheel een uurtje of 4 laten marineren zodat ze stukjes goed gekruid zijn.
De stukjes ongeveer 5 minuten aanbakken op een hoog vuur zodat de ‘rubberachtige stuctuur’ omgetoverd wordt in lekker krokante stukjes smaaksensatie. Hierna kun je naar smaak doen wat je wilt. In mijn geval heb ik champignons, verse basilicum en gepelde tomaten toegevoegd en op t laatst geroosterde pijnboompitjes.

Natuurlijk geserveerd met eigen gemaakte pasta; nu met eekhoorntjesbrood-smaak.